Umiem płakać na zawołanie. Spoglądam w lustro i wydymam usta. Kąciki ust już
nie są podniesione jak dawniej. Patrzę sobie w oczy i pytam: "No i co
zrobiłaś ze swoim życiem?!" Odpowiedź twarzy w lustrze: lewe oko produkuje
piękną łzę. Przechylam twarz, aby łza biegła tuż obok nosa. Wpada wtedy tak
śmiesznie do dziurki i wisi na czubku. W tym czasie drugie oko, prawe,
produkuje inną łzę. Szybko przechylam głowę, aby trafiła do kącika ust.
Teraz łza z nosa opada na brodę. Wisi tam sobie. Łzę z kącika ust
doprowadzam do tej drugiej - z brody. Łączą się. Teraz spływają nowe, staram
się nimi tak kierować, żeby wyszła z tego fajna chińska gra.