Paskuda
--------
Przeludnienie na kuli ziemskiej to poważny problem. Rozdrażnienie, kłótnie,
bijatyka stały się codziennością z którą trzeba było się oswoić. Prawdziwa
tragedia zaczęła się wtedy kiedy zaczęło brakować żywności.
Domki, lepianki, komórki służące ludziom za mieszkania zawładnęły
powierzchnią kuli ziemskiej, zaczęło brakować zielonych terenów, lasów,
zwierzyny a nawet ptactwa. Kanibalizm nikogo nie dziwił, o trupa walczyli
ludzie i szczury, te ostatnie swoją wszystkożernością zdominowały człowieka.
Rasa ludzka ginęła, a szczurów przybywało.
W dobie powszechnej apatii pojawił się człowiek, który zauważył że zęby
szczura mają zdolność odrastania. Okazało się też że w okresie głodu jest to
cecha niezwykle pomocna dla poszerzenia menu, a więc i podtrzymania życia.
Nastała moda na szczurze implanty, wszczepione nie traciły pamięci o swoich
zdolnościach.
W międzyludzkich porachunkach połamane kości potrzebowały długiego okresu
gojenia, natomiast zęby odrastały natychmiast.
Ludzka wdzięczność nie znała granic, mądremu człowiekowi uszyto "płaszcz
geniusza" i codziennie dostarczano szczurzą karmę oraz pełen dzban wody.
Sielanka trwała rok, "ludzki geniusz" obrósł w sadełko, stał się ospały.
Beztroskie życie tak rozleniwiało, że nawet krótki spacer zabierał mu całą
witalność.
Któregoś dnia w jego chacie zabrakło wody w dzbanie, a talerz po szczurzej
karmie od kilku dni świecił pustkami. Był lepki od śliny, bo językiem
wylizywał wyschnięte resztki niegdyś smakowitej strawy. Osłabiony, chwiejnym
krokiem podszedł do otwartych drzwi, a jego zmęczone oczy daremnie
wypatrywały człowieka. Dom obok domu, a wokoło pustka i znikąd pomocy.
Chciał krzyczeć, ale głos uwiązł w gardle. Drżąc z zimna wtulił się w
płaszcz który kiedyś mu podarowano, niestety już nie dawał ciepła, był
podziurawiony przez mole które wyżarły wszystko co najlepsze.
Zapomniany przez ludzi, ciężko przeżywał swoją samotność, płakał jak
dziecko.
Wkrótce umarł, a z pleśni która wyrosła na jego ciele pewien zdolny człowiek
wyprodukował bakteryjny szczep, podobno miał to być cudowny lek, bo chronił
przed śpiączką, która zabiera radość życia.
--
ps.
Człowiek odnajduje sens życia wśród ludzi, a swoje doświadczenia utrwala w
pamięci jako dobre i złe chwile, ale z wszystkich można czerpać korzyści.

pozdrawiam Irena