Ponownie witam ciepło!

Dziwne, że jeszcze nie śpię, (a może śpię?).
Tym razem troszkę dluższa pisanina i nie pierwszej młodości.
(z tego, co pamiętam widziała niewiele światła dziennego)
Raczej dla wytrwałych(i tych proszę o słówko)


aqua



SZEPTY


Trzasnęła mocno drzwiami, choć nigdy tego nie robiła. Chwilę wcześniej
rzuciła przez ramię i zaciśnięte zęby : „tym razem już nie wrócę”.
Uśmiechnąłem się lekko, bo wiedziałem, że wróci. Zawsze wracała, tylko
zdziwiło mnie trzaśnięcie. Musiała być zdenerwowana. Pewnie znów dowiedziała
się o jednej z moich przyjaciółek. Co ja poradzę, że lubię kobiety? Nie jestem
stworzony do monogamii. Powinna się właściwie cieszyć, bo jej pierwszej udało
się usidlić mnie na tyle, że zamieszkaliśmy razem.

Zauważyłem ją pewnego letniego dnia na przystanku. Nie zwróciłbym na nią
uwagi, gdyby nie to, że stała w miejscu nieruchomo, zapatrzona w jakiś punkt.
Płakała. Tusz spłynął z jej rzęs, wyglądała okropnie. W ręce ściskała gazetę.
Podszedłem do niej i zapytałem, czy mogę jakoś pomóc. Spojrzała na mnie w taki
sposób, że nigdy nie zapomnę tego wzroku. Patrzyła tak, jakby zaglądała nie
tylko w moje oczy. Zaglądała w głąb mnie. Nie odpowiedziała nic, popatrzyła
przez chwilę i odeszła. Zdążyłem wsunąć w jej dłoń moją wizytówkę. Zadzwoniła
po kilku dniach i tak się zaczęło.

A teraz wychodzi i trzaska drzwiami. Moimi drzwiami w moim domu.

Po lekkim śniadaniu ubrałem się w pośpiechu. Zrobiło się dość późno. Nie
chciałem spóźnić się do pracy. Kiedy wychodziłem, przypomniałem sobie, że na
szafce nocnej zostawiłem dwa raporty, z których miałem się dziś rozliczyć.
Cofnąłem się w głąb mieszkania. Nie było ich tam, gdzie je położyłem. Pewnie
wieczorem je schowała. Miała głupi zwyczaj upychania byle gdzie wszystkiego,
co leżało w zasięgu wzroku i burzyło jej „estetyczną harmonię” - jak mawiała.
Zajrzałem do szuflady. Raporty leżały pod stertą jej gazet. Wyjąłem je
odsuwając na bok babskie pisma. Zamknąłem szufladę. Wtedy stało się to po raz
pierwszy. Usłyszałem szept. Szept dochodził z szuflady. Nie przytoczę
dokładnie wszystkich słów, bo byłem tym tak zdziwiony, zaskoczony a w pewnym
sensie nawet przestraszony, że zapomniałem przynajmniej połowę. Zapamiętałem
tylko tyle:

cisza...cisza...wsłuchaj się...wejdź i zostań...cisza...nie rań...cisza...


Nie mogłem zastanowić się spokojnie nad tym, co usłyszałem, bo nie miałem już
czasu.

Cały dzień pracowałem intensywnie. Wieczorem wróciłem zmęczony. Teraz dopiero
zacząłem myśleć o szepcie.
Jestem człowiekiem myślącym trzeźwo, racjonalistą w każdym calu. Szukając
logicznej odpowiedzi, pomyślałem, że to pewnie głos z radia za ścianą. Z tą
myślą poszedłem spać. Przed zaśnięciem pomyślałem chwilę o tym, czy rano,
kiedy się obudzę ona będzie obok mnie. Wiedziałem, że wróci.

Następnego dnia obudził mnie ból głowy. Zwlekłem się niechętnie z łóżka i
zaparzyłem kawę. Kiedy kawa pachniała w kuchni, poszedłem się odświeżyć.
Chłodna woda złagodziła ból głowy. Sięgnąłem do szafki, w której trzymam
maszynkę do golenia. Wziąłem ją pospiesznie w rękę i niechcący strąciłem jej
ulubione perfumy. Buteleczka spadła na podłogę, rozbijając się na wiele
kryształków. Zakląłem pod nosem i poszedłem po odkurzacz. Kiedy wszedłem do
łazienki - stanąłem, nie wierząc własnym oczom. Podłoga była czysta.
Przetarłem oczy jeszcze dwa razy. Pochyliłem się nad kafelkami, nie mogąc
zrozumieć tego, że aż tak mogłem się mylić. Ani śladu szkła. W łazience czuć
było tylko delikatny zapach perfum. Otworzyłem ponownie szafkę. Butelka stała
na swoim miejscu. Odwróciłem się i wyszedłem do kuchni.
Nie chciałem myśleć o tym, co się stało. Wtedy jeszcze nie powiązałem tego z
szeptem dnia poprzedniego. Jak się okazało, niedługo miałem się przekonać
jakim byłem głupcem.

Przez kilka kolejnych dni nie wydarzyło się nic szczególnego. Tylko ona nadal
nie wracała. Zacząłem się trochę niepokoić. Co prawda, kiedyś nie było jej
przez dwa tygodnie, ale wtedy dzwoniła każdego dnia. Pomyślałem, że zaczekam
jeszcze trochę i sam zadzwonię. Na pewno nie dziś, bo wieczorem miała wpaść
przyjaciółka, więc było mi na rękę żebym został sam.

Tego dnia wieczorem przygotowywałem się na przyjęcie gościa. Upychałem do
szafy jej ubrania, które zdjąłem z suszarki. Wtedy znów usłyszałem szept:

daj mi czas ukołysz mnie, otul i pozwól zasnąć, mów ciszą... cisza... cisza...

Słyszałem go bardzo wyraźnie. Przestraszyłem się. Byłem wręcz przerażony.
Przerażony do tego stopnia, że odwołałem moją dzisiejszą randkę. Nie spałem
całą noc, zastanawiając się, co się właściwie dzieje. Czy to, co się wydarzyło
to tylko moja wyobraźnia? Czy to jest we mnie, czy poza mną? Jedyne co
przyszło mi do głowy to czekanie na rozwój wydarzeń. Byłem zbyt zmęczony
rozmyślaniami.

Tego ranka ledwo wstałem z łóżka. Zadzwoniłem do niej od razu. Nie odebrała.
Po kilku sygnałach odezwała się jej poczta głosowa. Co ja mówię? Jakie
odezwała się? Poczta głosowa w telefonie mojej kobiety wyszeptała wprost do
mojego ucha dwa słowa:

nie wróci...

Zacząłem się śmiać, bo pomyślałem, że powoli popadam w paranoję.
Od tego szeptu moje życie zamieniło się w jedną obsesyjną myśl o niej.
Myślałem o tym, jak ją krzywdziłem. O tym, jak to wszystko przyjmowała, jak
wybaczała. Myślałem o jej słowach wypowiadanych za każdym razem z rozwagą i
spokojem. Słyszałem odgłos jej kroków na schodach. Słyszałem jak śmieje się w
pokoju obok. Radio mówiło jej głosem. Budząc się rano znajdowałem na poduszce
karteczki z krótkimi wiadomości, które miała zwyczaj zostawiać. Czasem miałem
podrapane plecy. Czasem budził mnie szum wody w łazience. Nie muszę chyba
dodawać, że kiedy tam biegłem oprócz odkręconej wody nikogo w niej nie było.
Dzwoniłem do niej setki razy. Poczta głosowa powtarzała dokładnie to, co za
pierwszym razem, śmiała się histerycznie albo powtarzała imiona kobiet, które
miałem będąc z nią.

Każdego dnia wielokrotnie słyszałem szepty. Były wszędzie. Wypełniały moje
mieszkanie i moje myśli. Przerażały mnie do granic obłędu. Od niepokojących,
poprzez szalone po opętańcze. Bałem się coraz bardziej. Nie pomogło pozbycie
się wszystkiego, co należało do niej. Nie pomogły prochy, ani cztery paczki
papierosów dziennie. Byłem bezbronny jak mały wróbel, który wypadł z gniazda
na jabłoni. Bezradny i szalony z niemocy.

***

Teraz już wiem, co straciłem. Teraz już wiem, że nie wróci. Tak naprawdę jej
nie ma i nigdy nie było.
Pozostawiła mi tylko szepty. Wszystko - co łączyło się z nią, to moja
wyobraźnia. To tylko nieudolna sztuka doścignięcia czegoś, co tak naprawdę nie
istnieje. Kiedy jeszcze była - ona czy też moje wyobrażenie o niej myślałem,
że jestem w stanie osiągnąć stan doskonałej szczęśliwości, choć nigdy nie
przyznawałem się do tego.
Zasłoną dymną, która zawsze oddzielała mnie od świata była moja pewność
siebie. Poczucie własnej niezawodności, wszystkie panienki, które przewinęły
się przez moje życie i łóżko sprawiły, że zawsze czułem się lepszy od innych.
Teraz to zrozumiałem, ale wiem, że jest za późno na jakikolwiek odwrót.

Pozostaje mi tylko jedno, to - do czego mnie zmusiła, a z czasem sam
zacząłem tego chcieć...cisza, cisza....