>
> Już czas, mój Panie.
>
> Tak. Już czas. Nawet nie wiesz jak bardzo cieszy mnie ta chwila.
> Czekałem na nią całe moje życie.
>
> Jak to? Nie boisz się wcale? w jej oczodołach błysnęła ciekawość.
>
> Nie. Za tysiąc lat postawią tu ekrany i będą wyświetlać
> na nich wszystkie dusze. I wiesz co ? Moją będą wyświetlać najczęściej.
> Stworzyłem w niej światy po których można wędrować wyobraźnią.
> Miejsca rządzone zadziwiającymi prawami, gdzie można spotkać postaci z
> niezapamiętanych snów. Gdzie w jednym mgnieniu oka można stać się
> oceanem albo zamienić swoje serce w lodowa górę, skryć się w jej
> środku i przez tysiące lat dryfować wśród innych gór a potem w
> wrócić do własnego ciała i zabrać ze sobą wspomnienie wieczności.
>
> Wszystko to pięknie, mój Panie, ale powiedz mi jak sprawisz aby
> spośród miliardów dusz trafili właśnie na Twoją?
>
> Ty im powiesz.
>
> Ja? Dlaczego miałabym to zrobić? Oferowano mi stosy złota, całe
> kraje, hekatomby niewolników, własne dzieci - za jedną
> chwilę mojej opieszałości, a Ty, nie mając nic chcesz mojej pamięci
> przez 1000 lat?
>
> Zrobiłem krok w jej kierunku, a potem powoli nachyliłem się ku jej
> twarzy. Z każdym centymetrem jej twarz nabierała coraz bardziej
> ludzkich, coraz bardziej pięknych kobiecych rysów, oczy zyskiwały
> błękit, róż pokrywał policzki, a usta nabierały purpurowej pełni.
> Właśnie w tej chwilii kiedy złożyłem na nich mocny, długi pocałunek,
> w błysku jej źrenicy dostrzegłem swój triumf.
>
> Stanąłem wyprostowany, a potem bardzo powoli, pełen godności,
> pochyliłem głowę na spotkanie jej (zakrzywionego) ostrza.