> King Kong był poetą. Inne małpy naśmiewały się z niego. Gdy próbował łączyć się
> z nimi telepatycznie, bardzo szybko przerywały łączność. Zdążał tylko odebrać
> skrawki ich myśli jak: za wysoki stosunek mózgu do masy ciała, uwstecznienie
> idealistyczne, wolniutki procesor, i tym podobne. King Kong nie rozumiał tego:
> miał im tyle myśli do przekazania! O czym myślał King Kong? O tym, o czym myśli
> każdy prawdziwy poeta: o nadchodzącej śmierci, o nieuchronnej zagładzie świata.
> Przyczyną nadchodzącej katastrofy byli ludzie i ich cywilizacja. Ponieważ inne
> małpy nie chciały z nim rozmawiać, King Kong często śledził myśli ludzi:
> wszystkie myśli homo sapiens dążyły do tego, by wyrazić się w materii, ludzie
> mieli słabą pamięć i bali się, że o nich zapomną. Jednak King Kong czuł z nimi
> dziwne pokrewieństwo duchowe – tyle w nich było idealizmu…
> Pewnego dnia King Kong postanowił napisać wiersz czyli tak jak ludzie wyrazić
> swą myśl w materii. Teleportował się do centrum wielkiego miasta, stolicy
> ludzkiej cywilizacji. Każdy napotkany przez niego człowiek uciekał w
> przerażeniu, lecz on stąpał bardzo ostrożnie i nikomu nie uczynił krzywdy. King
> Kong wdrapał się na najwyższy wieżowiec w mieście, nie zadrapał ani jednej
> szyby, nie uszkodził żadnej jego części. Tak jak się tego spodziewał po chwili
> pojawili się ludzie z kamerami, chwilę później nadleciały myśliwce i bluznęły
> ogniem. Wtedy King Kong skoncentrował się i mimo, że był już prawie martwy,
> zamachał rękami. Jednak nikt nie zrozumiał jego przesłania – ludzie w kinach
> naśmiewali się z głupiej małpy…