Jesień
Paskudna, dżdżysta pora roku. Listopadowy miesiąc próbował zamaskować
swoje smutne i płaczliwe oblicze. Deszcze kryły się pod osłoną nocy, a w
dzień wypłakane kałuże uciekały w chmurne przestworza. Ale, czy to cokolwiek
zmieniało? Nawet ciepłe słońce, które czasami przebłyskiwało zza chmur, nie
miało żadnego znaczenia, bo i tak, Elstera upatrywała całe zło w jesieni. Ze
smutkiem patrzyła na ogołocone z liści krzaki, drzewa i pochylonych
"jesienią życia" starców. Spojrzenia tych ludzi były dla niej zagadką,
patrzyli w przestrzeń, po której ona nie umiała się poruszać.
- Czy to spacer, czy podróż do ostatniej przystani?! - Od pewnego czasu
obserwowała starego człowieka, który idąc chodnikiem, obserwował tylko
czubki własnego obuwia. Dlaczego nie podnosił głowy? Dlaczego nie był
ciekawy otoczenia?
Smutne szare uliczki małego miasteczka nie potrafią utulić zagubionych
mieszkańców i nie wiadomo, co jest gorsze i co bardziej ściska za gardło -
bezludzie i cisza, czy gwar pośród ludzkich postaci.
- Gdzie jest granica pomiędzy smutkiem, rozsądkiem, miłością i
histerią? Czy to zawsze musi być takie trudne!? - Chaotyczne myśli nasycone
goryczą, są jak te żółte liście czekające łaskawych wiatrów, które pomagają
rozwiać strach i emocje przed ostatecznym spotkaniem z ziemską skorupą.
Estera zaciskała pięści, próbując sobie odpowiedzieć na nurtujące
pytania. Obecny świat zaczął dziwnie się kręcić, wszystko zaskakiwało, była
dorosła, a jednak nie dojrzała do chwili grozy, jeszcze odległej, ale jej
zwiastuny już były przerażające.
To dziwne, jak w miarę upływu czasu zmienia się posmak każdego ze słów,
którymi, na co dzień posługujemy się, aby określić swoje odczucia. Elstera
myślała o jesieni? Jeszcze nie tak dawno, rozumiała ją jako przejściową porę
roku, czasami irytującą, jako że nikt nie lubi chłodów ani zimnych deszczy.
Ale te utrudnienia w niczym nie przeszkadzały, dostrzegała i cieszyła się
cudami przyrody, fruwającymi nitkami babiego lata, liśćmi mieniącymi się
bogatą gamą kolorów, do złudzenia przypominały jej barwy złota i rzadko
spotykanej bursztynowej czerwieni.
Co się stało, że dawne obrazy zniknęły, a rzeczywistość i wszystkie
lustrzane odbicia straszą i przerażają?! Czy zatrwożyła ją poorana
zmarszczkami, smutna twarz starego człowieka?
- Jesienią świat się zmienia, to pora bezwzględnej brutalności dla
ludzi i przyrody. Otwiera się wielki kosz, który pochłania odpady, to one
użyźniają glebę i są potrzebne, aby nie przerwać zdarzeń łańcucha
utrzymującego życie na ziemi. Spadają pożółkłe liście, odchodzą słabi i
starzy ludzie. - Taka rzeczywistość teraz docierała do jej mózgu, przeżywała
szok i szukała pomysłów, aby odnaleźć swoje miejsce w nowej sytuacji. Jej
rozum przeskoczył niedostępny pagórek, za którym wyraźnie widać, że
wszechświat to tyran, a jego prawa są okrutne, zwłaszcza na ziemskim padole
śmiechu.
*
Elstera odłożyła na bok pióro, uważnie przeczytała napisany tekst i
parsknęła głośnym śmiechem.
- Skąd w mojej głowie takie zwariowane skojarzenia?! Dobrze, że tego
nikt nie przeczyta, bo mógłby wpaść w depresję. - Zapisana karteczka została
wrzucona do otwartej szuflady.
- Cholera! Dla dobrego humoru potrzeba mi wiosny! -

Szanowni Grupowicze, czy was jesień zamurowała?

pozdrawiam Irena