Gramy w karty.
Przechylasz się na bok, żeby dosięgnąć kubka z herbatą, który stoi na
podłodze. Na podłodze? W trawie. Jesteś nadmiarem, dodatkiem - tylko nasz
komplet mieści się na werandzie.
Nie patrzysz w karty. I ja nie patrzę. Bezwietrzna słodycz słońca przetacza
się nam po karku.
Ktoś wygrał, ktoś przegrał. Teraz ktoś znowu tasuje. Słyszymy śmiech, łapiemy
spojrzeniem czyjeś słowa, oboje obojętni. Obojętni? Przecież czuję na języku
przeterminowaną ironię i widzę, jak się lekko uśmiechasz na jej smak.
I myślę tylko, kto za chwilę zapłaci za ciebie więcej - ja czy oni. I ile ta
chwila potrwa.
I wracam do kart.

P.S. Jako ze jestem tu nowa - witam;-) Bardzo trafia do mnie motto.. to z
szuflada.. I troche roznych pisanych tutaj tez mi sie spodobalo - np. haiku ;-)